Chinglish to swoista mieszanka języków chińskiego i angielskiego (stad nazwa Chinese+English), której rezultatem są większe lub mniejsze błędy - w gramatyce, pisowni, użyciu odpowiednich slow, i tak dalej - w wyniku których powstają większe lub mniejsze nonsensy. 

Wg mojej własnej teorii są cztery źródła powstania chinglish:

• zbytnia wiara we własne siły i niechęć do konsultacji z ludźmi, dla których angielski to język ojczysty, 

• problemy z pisownią wynikające z tego, że język chiński jest tak kompletnie różny od języków korzystających z alfabetu łacińskiego, w chińskim, poza hieroglifami, którymi wszyscy posługują się na codzień występuje też system zwany pinyin (zob. tekst 'Język chiński'), w którym nazwę miasta Harbin można zapisać Harbin, Haerbin, HaErBin, i na jedno wychodzi, wiec czy to m, czy n, to w pisowni żadna różnica, tak samo jest z łączeniem/dzieleniem wyrazów, w chińskim każdy symbol to sylaba, więc nie ma potrzeby rozdzielania słów, w pinyin i językach zachodnich jest trochę inaczej,

• zbytnie poleganie na elektronicznych słownikach, które do niedawna podawały, zamiast najprostszych, najczęściej używanych słów, takie, z którymi nawet lingwiści by sobie pewnie nie radzili, 

• bezpośrednie tłumaczenie składni z chińskiego na angielski. 

Przykłady: